Thursday, 26 March 2015

Te dik om te daten

Hoe je het wendt of keert een eerste indruk blijft belangrijk bij een eventuele ontmoeting met de liefde van je leven!

Het is alweer even geleden (tien kilo om precies te zijn) dat ik nog vrolijk aan het daten was. Zittend thuiswerken is de boosdoener! Tja, het schoot mij ook in het verkeerde keelgat - om 't maar met die woorden uit te drukken. Niets mis met mijn freelance baantje als vertaler hoor. Super leuk zelfs, heel afwisselend en boeiend ook, maar dagenlang zittend op 'mijne poep' lekker thuis dichtbij de koekjestrommel, heeft toch z'n tol geëist! Ik ben nu niet alleen single, maar ook dik. Een uitermate slechte combinatie in de dating wereld.

Ik moet vast nog wat meer bewegen en actiever zijn, maar de keren dat ik met mijn hond Otis een wandeling ga doen, zijn niet genoeg om die gezellige overtollige kilo's weg te jagen. Die blijken juist zo gehecht geworden te zijn aan mij dat ze ieder tripje vastberaden met mij mee waggelen. Ook ik moet eraan wennen, maar stukje bij rolletje zijn de grammetjes stiekem een onderdeeltje van mij geworden.

Mijn gezicht is blij met dat extra beetje vet dat mijn rimpels liefdevol vult en vervaagt. Een bijkomstigheid, want de blik van schrik bij een potentiële 'dater' - als bij dat jong-ogende koppie van me - een dik lijf blijkt te horen - is hartverscheurend. Ik lach er maar een beetje om en vind troost in het feit dat ik mezelf ontzettend goed gezelschap vind en ook nog eens heel hard om mijn eigen grapjes kan lachen. Het is juist vet goed voor m'n humor geweest, als je het mij vraagt!

Ik geniet volop van mijn leven, al voel ik soms wel de afkeurende blikken van zij die mij niet kennen. Van de mensen die duidelijk niet voorbij mijn extra laagje kunnen kijken om te zien dat het eigenlijk gewoon een extra beetje Mies is...dat het misschien niet ideaal is, maar dat het mij niet minder maakt maar juist dat beetje meer!

Het is wat het is en 'what you see, is what you get' zeg ik dan maar. Deze dame is rijk gevuld, vol passie, humor, en enorme lust voor 't goede leven. Het zit nu eenmaal in mij en ook al doe ik echt mijn best om gezond en fit te blijven, het resultaat is niet altijd een grammetje minder of een spiertje meer. Voorlopig ben ik best content met deze op mijn lijf geschreven rol van dikke diva.

En dat daten.....dat laat ik even links liggen tot ik een ons weeg!


Thursday, 29 January 2015

Volkomen Gelijk

Niet waar dus...we zijn niet volkomen gelijk, ik niet, jij niet, niemand niet.


Ik moet er niet aan denken dat ik net zo'n zuurpruim zou zijn als de dame met d'r norse blik die ik laatst aan de supermarkt kassa tegenkwam. Daar stond ik dan, met een mond vol tanden,  en mijn gedurfde poging - van een vriendelijke lach.

Maar nee! Er werd niet teruggelachen, de blik werd zelfs een tikkeltje zuurder. Alsof ik citrus lucht uitademde of zo. Alsof mijn vrolijke blik die van haar aantastte en een chemische reactie veroorzaakte die haar zuurtegraad nog eens deed versterken!

Eenmaal in de auto onderweg naar huis piekerde ik mij suf over haar. Ja, natuurlijk kon het zijn dat ze die dag vreselijk nieuws gehad had en daardoor absoluut geen zin had om te reageren op mijn goedbedoelde supermarkt-smile...maar uit beleefdheid of fatsoen had ze toch wel een lauwe poging kunnen doen? Of had ik háár voorbeeld moeten volgen en een zure snoet moeten opzetten?

Soms snap ik er niets van. Nee, niet alles is eerlijk, niet alles is leuk, of fijn of mooi...maar als we niet meer een klein beetje warmte en vriendelijkheid kunnen voelen in een goedbedoelde glimlach, waar is dan de hoop op vreedzaam samenleven?

Ik zeg, blijven lachen en hopen - heel hard hopen - dat ik over een paar weken niet ben aangestoken door de zuurpruim aan de kassa, maar dat de zure bom eens knalt en een stralende lach tevoorschijn tovert!

Hierin heb ik wel volkomen gelijk natuurlijk! ;-)